Carlos Bostgarren errege deitzen danari

Euscaldunac zortzicoa

Bizente Etxagarai

1838

Basoco erreguea,

Carlos bizar gorri,

Majestade aundia,

gaur agur cerorri:

Isabelen tronuan

nai badezu jarri,

Madrilla joan oi cera

ametsetan sarri.

Carlos odolguiroa,

cital arritua,

zori ordu gaitzean

mundura sortua:

erregue chanchetako

madaricatua,

guizachar mendecari

dollor caltetsua.

Carlosec legue bague

nai luque aguindu,

gogoac dionari

bicia ekendu:

zar eta gaztearen

egunac azquendu,

Ezpañiako lurra

ezurrez apaindu.

Illobaren koroa

ezin atzituric,

osaba Carlos dabil

burua galduric:

choratua beingoan

ez dauca centzuric,

ez arrazoi, ez legue,

ez ezagüeraric.

Ezcurrean ametsa

du cherri goseac,

eta beti Madrillen

Carlos erregueak:

arbolari beguira

dio aceriac:

eldu bagueak daude,

oraindic berdeac.

Emen eror, an alcha,

bera eta gora,

esquinchoca dijoa

Carlosen dembora:

Jacatic Huescara,

andic Barbastrora,

guero etorri zaigu

choria escura.

Madrilla bearrean

galduric bidea

Cataluñara joan da

sasi-erreguea:

bacan etorri oi da

bacarra caltea,

bidea galdu eta

ondoren jendea.

Apaiz ernegatua

jeneral Cabrera,

cegoan irtentzeco

Carlosen bidera:

bata eta bestea

itzuli joan dira,

cergatic Baron de Mer

sartu dan erdira.

Aita San Antonio

bezpera eguna,

illaren amabia

etzuben chit ona:

corde bague cegoan

Carlos alarguna

galdurican ugari,

guizonan, guizona.

Carlos icaraturic

egon da beguira,

nola bere jendea

dijoan mendira:

amorratu zorian

igesca asi da,

ortzac estutu eta

illeari tira.

Carlosen konsejari

jakintsun bacarra,

Abarca Obispoa,

jeneral azkarra:

Eleizaren abea,

fedeko indarra,

bedeikazioaquin

eguiten du guerra.

Carlos iltzen daneko

gordetzen fedea,

aurreratua dago

bere aldarea:

Abarcak garbitua

ceruko bidea,

Requiescant in pace

apaiz erreguea.