Zugana, Manuela, nuanean pentsatu,
uste det ninduela deabruak tentatu;
ikusi bezin egin naiz enamoratu,
ojala ez bazina sekulan agertu.
Amodioz beterik esperantza gabe,
zergatik egin zinan bihotz honen jabe?
Zuk esan behar zenduen «Hemendikan alde,
egiaz ez naiz ni bizardunen zale».
Ahaztu nahi zaitut baina ezin, ezin ahaztu,
zure amodioak burua dit galdu...
Orain behar zenuke bihotz hori bigundu,
eta maitagarri horrek pixka bat lagundu.
Barkatu behar dituzu nere erokeriak,
zuri begira daude nere bi begiak;
garbi, garbi esan ditut nere ustez egiak,
zoraturikan nauka zure arpegiak.
Gauean ibili naiz guzizko ametsetan:
Donostian nengoela Andre Marietan;
eta ikusi nuela herri hartako plazan
erdian zebilela Manuelatxo dantzan.