Kantu polit eta jostagarria dugu hauxe: tristuraz hasi eta ironia finez amaitzen da, bihotzeko penak burlairean arinduz: halakoxea da maitale mesprezatuaren mendekua... edo kontsolamendua!
Harrokeria kritikatzeko erabiltzen duen irudiak, alegia, neskaren «palazioan» euririk ez dela sartzen ateri denean, Andre nobia kantuaren beste hura dakarkigu gogora: palazio bat eginen dugu zekalez edo lastoz... Baina gero, nobia zenarekin muturtutakoan, «zure palazioa lastoz egina da» kantatuko du min hartuak, «ez da inoiz erreko surik ez denean» edo horrelako zerbait... Mendekua... edo inpotentzia!
Alegia, begiak barrez eta barrena negarrez.
Kantu honen melodia Quisiera ser alcalde Donostiakoa-ren berdina da.
Begiak parrez-parrez
bihotza negarrez
halaxe joaten nintzan, maitea,
zugandik dolorez.
Ama zureak neri
parean pasata
ez dit agurrik egin, maitea,
burua jirata.
Ama zureak neri
ez agur e'iteko
zer palazio dauka, maitea,
zuri emateko?
Palazio eder bat
haitzaren gainean
ez da euririk sartzen, maitea,
ari ez dunean,
ez da haizerik sartzen, maitea,
ez dabilenean.
